به نام خدا آنقدر برایم عجیب بود که عین جمله اش یادم مانده. فاطمه تازه یک روزش شده بود. نشسته بودم روی صندلی وسط هال و با مادرشوهرم صحبت میکردم. داشت نصیحتم میکرد که به سکوت و تاریکی عادتش ندهم که بیچاره می شوم. بعد از فاطی دختر عموی آقای همسر گفت که وقتی سپهر خواب بوده،حتی آشپزی هم نمی توانسته بکند. نصیحتش را گوش کردم ولی ماجرای فاطی دیگر زیادی عجیب بود. آشپزی مگر چقدر سر و صدا دارد؟ "غزال رسیدی به گوشیم تک بزن، محمدحسین خوابه" این را هم زهرا توی اس ام اس نوشته بود. یکی از همان روزها که فاطمه هنوز به دنیا نیامده بود و من داشتم میرفتم خانه زهرا که با هم درس بخوانیم. وقتی رسیدم به جای آیفون به گوشی اش تک زدم و با خودم فکر کردم زهرا هم دیگر زیادی محمدحسین را لوس کرده! صدای آیفون مگر چقدر بلند است؟ بعد ماه ها کلنجار رفتن با فاطمه که عادت کند به شلوغی و روشنی و سر و صدا موقع خوابش... که نتیجه اش فقط شد پنج شش ماه عذاب دادن خودم با دختری که تخصصش در خواب سوز کردن است و چه سه ساعت بخوابد چه ببست دقیقه، بعدش توانایی ده پانزده ساعت خوشحال بیدار ماندن را دارد، حالا چند ماه است وقتی فاطمه میخ

به نام خدا

یک دفعه چشم باز کردم دیدم دارم تربیتش میکنم. با برخوردهایم به رفتارهایش شکل می دهم. دیدم دارد آینه من و بازخوردهایم می شود.

ترسیدم.

به نام خدا

مامان روی مبل نشسته و لوبیا نخود پاک میکند. آقای شوهرخواهر آن طرف تر رزومه اش را فارسی می کند و چند دقیقه یکبار همه با هم برای اصطلاحاتی که می گوید دنبال معادل خوب می گردیم. آقای همسر نرفته سر کار و دارد پایان نامه من را رفع و رجو می کند. من نشستم پایین میز و با اسم سرفصل ها ور می روم. فاطمه توی اتاق خوابیده. یاسمین همان دور و برها می چرخد و وسط های پروسه یک ساعته حاضر شدنش است.

هوای ابری وسط پاییز از پنجره معلوم است.

باران می گیرد.

به نام خدا

یک دفعه چشم باز کردم دیدم دارم تربیتش میکنم. با برخوردهایم با رفتارهایش شکل می دهم. دیدم دارد آینه من و بازخوردهایم می شود.

ترسیدم.

به نام خدا

از خوبی های بزرگ شدن یکی هم این که به لحظه های خوبت دل نمی بندی، ولی حسابی قدرشان را می دانی...